قانون مدنی

ماده 146 قانون مدنی

قانون مدنی » جلد اول: در اموال » کتاب دوم: در اسباب تملک » قسمت اول: در احیای اراضی موات و حیازت اشیای مباحه » باب دوم: در حیازت مباحات‌

مقصود از حیازَت تصرف و وضع یَد است یا مُهیا کردن وسایل تَصرُف و اِستیلا.

تفسیر ماده 146 قانون مدنی

+ حیازت در لغت به معنی به دست آوردن است.[1]


+ حیازت مباحات، بر حسب طبیعت آنها، دو صورت می تواند داشته باشد:

1) تصرف و وضع ید: چنانکه آدمی حیوان مباحی را شکار کند، یا مرواریدی از دریا به دست آورد، یا شاخه درخت مباحی را ببرد، یا ماهی را با رعایت مقررات از دریا صید کند و بدین طریق آن را در تصرف و اختیار خود قرار دهد.

2) مهیا کردن وسائل تصرف و استیلاء: طبیعت بعضی از مباحات چنان است که انسان با مهیا کردن وسائل بر آنها استیلا پیدا می کند، چنانکه کسی دامی می گسترد و حیوانی در آن می افتد و به ملکیت صاحب دام در می آید؛ یا ماهیگیری تور خود را به دریا می اندازد و با این وسیله ماهیانی را به دست می آورد.[1]

محدودیت در دسترسی کامل به این نوشته

دسترسی کامل به این نوشته برای اعضای ویژه بهاداد در نظر گرفته شده است.

ثبت نام | اطلاعات بیشتر

منابع

1. صفایی، سید حسین، اشخاص و اموال، ص 221، تهران، انتشارات میزان، چاپ سی و یکم، 1400.

1. کاتوزیان، ناصر، اموال و مالکیت، ش 73، تهران، انتشارات میزان، چاپ پنجاه و ششم، 1400.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا